ΜΙΑ ΔΡΑΣΚΕΛΙΑ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Απογυμνωμενο σαν εισαι
σκοτεινο ,στεγνο και ανελεητο εσωτερικο του κρανιου
δημιουργεις ζωη , θανατο...
Νευρικες αισθησεις σου
συρματοπλεγματοδενουν την ψυχη
σε φριχτη ξεγνοιασια
αφηνοντας το αιωνιο παρον
να κολυμπαει σε τεραστα ΓΙΑΤΙ και αναγκες
ερωτηματα που δεν υπαρχει τροπος να βρουν απαντησεις ...

Ματια μπερδευουν , γινοντε θεοι
αποκτουν δικη τους βολικη γνωση
οδηγουν ανεξελεκτα σε δικο τους κοσμο
μακρια απ την συνειδητη πραγματικοτητα...

Δες , τα πραγματα αγριευουν
νυχια κοφτερα ψαχνουν τροφη
εντυπωσεις κοιταζουν τρομαγμενα
σκεπαζοντας το κοσμημα μεσα σου..

Η θλιψη σερνεται σαν φιδι
σε κυριευει
τι κριμα
μια δρασκελια απεχει η ελευθερια...

ΟΙ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Υπαρχει μια Ιδεα πανω απο καθε Ιδεα
ενας σοφος Λογος πανω απο καθε σοφο Λογο
Ικανοποιηση της ματαιοδοξιας το λενε
Χαρα που δεν κραταει πολυ
μιας και οι Ιδεες ξεπερνιουντε και ο Λογος φθειρεται
...
εμενα λοιπον τον κοκο αμμου στα ποδια του πιο φτωχου ζητιανου
επαναστατη δηλωμενου διχως οικογενεια συμβατη
που πλεον του μισου αιωνα πηρε
το απαλο και αργο ξυπνημα της ψυχης
απ τον υπνο της ησυχης συγχυσης
εμενα που ποτε δεν επεδιωξα την αποδοχη αλλων
εμενα που απειρες φορες ανοιξα το πεπλο που με χωριζει απ το "θεϊκο"
εμενα που ποτε η Σεχινα δεν μου αφησε ελευθερες εκδηλωσεις του εαυτου
εμενα που οι αντιθεσεις του κοσμου αυτου και οι μικροτητες ειναι πιο εμφανεις απο καθε αλλο πλασμα
αφησε με να νιωθω φιλος Σου οσο τιποτενιος και αν μοιαζω

κοιταξε με
δεν εκανα προετοιμασιες στην ζωη μου
γιατι ποτε δεν ειχα καποια οφειλη προορισμου
παντα απ το βαθος της ψυχης
εκει που το ασπιλο κατοικει
βελος το ματι μου εβλεπε
οπως και αν εστρεφα
εκεινο στην ιδια κατευθυνση να με οδηγει

Ο ΔΡΟΜΟΣ

Ο δρομος της "κατακτησης"
του ορατου και αορατου κοσμου
δεν εχει θρησκευτικο ονομα μητε τοπο λατρειας
ψυχη ειναι πανω απ το λογικο
ωφελιμη πραγματικοτητα ειναι πανω απ την ιδιοτελεια
δικαιοσυνη ειναι πανω απο νομους εξυπηρετησης
αγαπη ειναι διχως συμβιβασμους και προνομια

Ο δρομος ειναι αυτοφωτος
δυνατο ολολευκο φως τον φωτιζει
χναρια απο ξυπολυτα ποδια αχνα διακρινοντε πανω του
αυτων
που καμια ομιχλη δεν τυφλωνει τα ματια τους
που βλεπουν εξισου καλα εδω οπως και στον αλλο κοσμο

Ο δρομος φιλε μου
δεν εχει συνορα μητε διακρισεις

Η ΔΕΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Μια σταγονα απο την δεξιωση της ψυχης σου ,
απο τον ωκεανο του ανοιχτου βιβλιου ,
που ειναι για τους ενορατικους ο κοσμος τουτος.
Ματι που γινεται ξιφος , τεμνει μορφες
και αποκαλυπτει πραγματα ,ψυχες.

Που ειστε λεξεις που μπορειτε να εκφραστειτε με πληροτητα;
Εμπρος ,ελατε να αποδωσετε με προταση , τον "θεϊκο" λογο στον ανθρωπο...
Γιατι μοιαζετε γλωσσα αλλου ξενου κοσμου ;

Φωνη της ψυχης, μουσικη εσυ μαγικη , λεξη διχως ηχο ,
δεν εχεις μεταφραση μα μητε λογο επιδειξης ,
δειχνεις την αληθεια του λογου υπαρξης .
Συμπονια εισαι που αγαπας ,
ποιητης που γνωριζει , οσα ο ποιητης δεν μπορει να γνωριζει ,
σοφος , που ξερει ,
πως δεν υπαρχει τροπος , μητε στον εαυτο του να πει της σοφιες ....

ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ

προσγειωμενος ατσαλα ,μια πιθαμι
πανω απ το καζανι που κοχλαζει το νερο
δεν βλεπω τον εαυτο μου
ουτε πως το καζανι εχει ακρη , τελος
κρεμασμενος απ τους φοβους
το ματι καρφωμενο στο νερο που βραζει ειναι

κλειστα τα παραθυρα σημερα
και η απουσια σου ως το μεδουλι να σταζει
κυλαει η ωρα
σκοταδι παντου , σιωπη
αγκαλιασμενοι οι λιγοι τυχεροι που εχουν μια αγκαλια
ας σωπασω και γω

κανενα θελω μου ας μην σφιξει ποτε τον λαιμο σου

ηρθε η ανοιξη ψελισε ενα κορακι
εμπρος , σαν πεταλουδα χοροπηδα ψυχη

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ

ασυντροφιαστη η ψυχη
βουτηγμενη δουλικα σε σιωπη αναγκης
και το χαλιναρι
στεγνο , αδυσωπητο
σε μαυρο διχως αστρα ουρανο μ οδηγει
να παραδοθω
στον περιγελο της ασκημιας μου

ανεπιθυμητος
σ εναν κοσμο που δεν σαγηνευει
που δεν οριζει τον εαυτο του
που δεν εχει πια
ουτε μια μακρινη ελπιδα
να στηριξει την μοιρα του
που βαρια κενα
νεκρωνουν ακομη και τα ονειρα
κανοντας τα
αφελεις αχρηστες εικονες

σημερα
σιωπηλος αδελφος η ξεφτιλα μεσα μου
δεν βρησκει κανεναν φτηνο τροπο να ξεγλυστρησει
ζηταει επιμονα υποταγη
ζηταει ηρεμη απελπισια

το πνευμα μου σπρωχνω
μακρια απ τις κουφιες θεοτητες
που κουρνιασαν στην ψυχη μου αλυσοδενοντας την
εκει που δεν υπαρχουν μνημες
σ αγνωστο κοσμο
εκει δραπετευει η ψυχη
μακρια απ τα καγκελα και τους κυκλους ομιχλης
αγερας και φωτια γινεται , ελευθερη
σπαζει το νημα που χωριζει τους κοσμους ....

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΕΛΠΙΔΗ ΝΥΧΤΑ

επιασα το χερι σου
εβρεχε σιγανα και ο δρομος βρεμενος και γλιστερος
γιοματος πρωτοφαντη ομορφια !!
καινουριες εικονες στο μυαλο μου ..
εσυ
να με κοιτας μεσα στα ματια χωρις κατηγορια πια
με κεινο το αληθινο που δεν το σκεπαζει ομιχλη
κεινο που δειχνει
πως ονειρα και ιδεες
σταματησαν να περιεργαζοντε το ενα τ αλλο βολικα
και γω
ανασκαλιζοντας νεκρα παιχνιδια της νιοτης
γλυκα μουδιασμενος
αλιγορικος λαμπερος βασιλειας των αισθησεων
ενα καταλαβα εκπληκτος και ηθελα
να , εδω , στον υγρο αυτο δρομο
να ξαπλωσω και να πεθανω για σενα..

ΑΤΙΤΛΟ

αν ηξερες τι εχω κανει στην ζωη μου
θα με σιχαινοσουν
ομως μετανοιωσα μετανοιωσα μετανοιωσα
τιποτα δεν θελω πια απο τους ανθρωπους , τιποτα
μονο να μ αφησουν στην ησυχια της ζεστης ψυχης που εχω βρει
δεν θελω να το παιζω κατι , με τρελαινουν πια οι ρολοι
οσο καλοστημενοι κι αν ειναι
εκει ημουν και τα παρατησα , τα σιχαθηκα
εκει να ξαναγυρισω ;

τωρα
να με συγχωρνας παλι
μα δεν ξερω πως να ζησω
τα χρονια περασαν
και γω χειροτερος απο μικρο παιδι στα πρωτα του βηματα
κοιταω τον κοσμο
επανω σε καταστρωμα πλοιου μοιαζει να καθεται
σε ωρα αγριας ναυμαχιας
φωτια , ουρλιαχτα , πνιγμοι

μπορει να φταιει και το φριχτο ποδοπατημα του μυαλου
που μουκαναν απ τα μικρατα μου
γιαυτο ισως δεν στεκω καλα , μπορει και ο κοσμος να μην στεκει καλα
ποιος ξερει ; ποιος μπορει να ονοματισει με σιγουρια αληθειες ;

κανενα θρησκευτικο τυπικο ποτε
δεν μπορεσε να με προσαρμοσει στις ιεροτελεστιες του
καμια ιδεα , οσο ηχηρη και αν ηταν
δεν μπορεσε να με κανει ηθοποιο στο θεατρο σκιων της
και απο ολα τα ανθρωπινα ενα μονον πηρα
τον ερωτα
τον κρατησα στην αγκαλια μου και του τραγουδησα , τον χορεψα
μεσα απο τον κορφο κοριτσιων εδωσα το σαλτο
ξεπερνωντας ακομη και αυτη την ιδια την γοητεια και τον φοβο του θανατου
μεσα απ τον θυμο εκλεψα το μπουμπουκι
και εναντια στην σκοτεινια θα φυλαω παντα το λουλουδι
κι ας γι αυτο μια μερα
χασω αυτο που λεμε ζωη στον κοσμο τουτο

Ο ΚΟΜΠΟΣ

τετοιες ωρες...
ανεβαινει ο κομπος , κοντευει πια να σε πνιξει..
αναβεις τσιγαρο...θ αλλαξω οριζοντα λες ,
δυνατα ,
ετσι μπραβο , να τ ακουσεις καλα ,
μη μεινεις μονο στα λογια....

με πηρε ο υπνος ευτυχως , ησυχασα ,
ενας υπνος γλυκος ,
σαν και κεινον που εχουν στα αρωματισμενα βιβλια αυτοι που κρατανε την ΤΑΞΗ..
εκει μεσα , κατσαδιασα και τον αγιο , ξερεις , εκεινον με τους βαριους λογους ..
με σιγουρα βηματα τραβηχτηκα μακρια του ..
θλιψη μου γιομιζε τον κοσμο
και μενα με παρουσιαζε κλωτσημενο κουτσουρο πεταμενο ατακτα...

πνιγεσαι ... και για να μην σκασεις τα λες σε μια κολλα χαρτι
και κεινο αναστεναζει απ το ασηκωτο βαρος ,
ορκο παιρνει πως δεν θα δειχτει σε κανεναν , ορατο και αορατο ,
δες , ξεσκεπαζεσαι σαστισμενος οπως ποτε αλλοτε ,
ντουμανιαζεις το δωματιο για ναχουν λογο υπαρξεις τα δακρυα...
ανεμοσκορπισμα....
δασκαλος και μαθητης μαζι ,
δυο σε ενα , σαν και κεινα τα καινουρια σαμπουαν , δυο σε ενα ,
ασυμβιβαστοι και οι δυο ,κρατανε καλα...
κοιτα τους ... ησυχοι και νυσταλεει ασαλευτοι σα βραχοι...

ΔΑΧΤΥΛΑ Σ ΑΝΥΨΩΝΟΥΝ

διχως να σε βλεπω , ναι , θα ζουσα
και ισως γιομιζα φρονηση , σοφια και ευτυχια..
διχως να σ αγγιζω ομως
κομματι απο κουτσουρο θα τριγυρνουσα
θλιμενο , χαμενο μεσα σε απραγματοποιητα ονειρα..

δαχτυλα σ ανυψωνουν
στην δροσια τ ουρανου
εκει που η λαχταρα ειναι πραγματικοτητα
εκει που ο ποθος δεν ειναι γιοματος πικρα
εκει που η μοναδικοτητα του πνευματος
ψηλοτερα απ τον ορατο κοσμο
δειχνει ολα αυτα που υπαρχουν
μετα την απελευθερωση της ψυχης απο την υλη...

Ο ΥΠΝΟΣ ΤΩΝ ΚΟΥΤΣΟΥΡΩΝ

μεσα στις σκιες τις αγρυπνιας
τρεμοπαιζει ακομη το ονειρο

λαχταρα για ζωη το λενε
επανασταση το λενε
... το λενε ακομη και ελπιδα

μαζευω ζωη , μαζευω θανατο
και μ αυτα φιαχνω ουρλιαχτο
φιαχνω γροθια και οραμα
και τοτε , δες
την ψυχη μου τυλιγει δυναμη
που δημιουργει χρεος
"φτανει πια" , λεει η φωνη μεσα μου
"μην ακους μονον τους ποθους σου
μα τους ποθους ολων των ανθρωπων
και αν δεν μπορεις να παλεψεις γι αυτους
αναπαυσε το αθλιο σωμα σου
σ εναν ομορφο ησυχο ταφο"....

ΜΟΙΡΑΙΑ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΣ

γοητεψα το φιδι
σαλεψε νωχελικα
και η μορφη επαναστατησε..
λεξεις καινουριες με παραξενο ηχο
γεννηθηκαν για την παρασταση
και ξεναγηθηκα στην ορμητικη προσπαθεια
των παιχνιδιων της ορασης..
τρομαξα φιλε !!!
σε φιλοσοφια λυπηρης τυφλοτητας κολυμπησα
μοιραια υποταγμενος θεατης
σε ολα αυτα που απατηλα σαγηνευουν τον απερισκεπτο..

ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΥΓΗ

στην κοκκινη αχλυ αυγης πρωτης
φροντισε και ποτισε τα ισχνα δεντρα
ανωριμοι καιροι να βγαλουν φυλλα

νοιασου πολυ για το μπουμπουκι
εναντια σε ολα τα σκοτεινα πνευματα
ξυπνα κουφιους υπνους ματαιους

μονον ετσι φιλε μου θα ζησεις
την Τιμη του ονειροπολου
τον Θριαμβο του πολεμιστη
και την λαμπρη Φημη του ποιητη

ΓΥΡΝΩΝΤΑΣ ΠΙΣΩ

Κλείδωσα σε ένα στεγνό μέρος του χρόνου τα κοφτερά δόντια γάτας
Της ενηλικίωσης μου
Που ποντίκι με ονομάτιζαν
Και γυρνώντας πίσω στην παιδικότητα
είδα έκπληκτος πως υπάρχει ελπίδα για το μέλλον……….
πέταξα τα χάπια τους, τα χόρτα και τις γυαλιστερές τους γκόμενες
Και μόνον την ησυχασμένη πια φωνή της ψυχής μου άκουσα
-έτσι….ΖΗΣΕ…
Και αν χρειαστεί να ουρλιάζεις…ούρλιαζε
Και αν χρειαστεί να χτυπήσεις… χτυπα
Και αν χρειαστεί να πεθάνεις…. πέθανε

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ

ξημερωνει .... η απωλεια ενος μικρου θεου σπαζει την αλυσιδα
πετρωσα
χρειαζομαι καποιον που λαμπει σαν αστρο
καποιον που δεν με χρειαζεται
καποιον που η ματαιοτητα δεν τον κραταει τυφλο
...
βρεχω τα χερια μου στην δροσια τ ουρανου
και μακρια απο φιλοδοξιες και επιθυμιες
αφηνομαι συγκλονισμενος στα χερια του αορατου

οραματα ποιητων σαλευουν μεσα στην αυγη
δεν ζητουν γραφη αλλα ζωη
δες
χοροπηδανε Μεσα στην μουσικη
Μεσα στο ταψι
τσαλαπατουν τους τιποτενιους
με τα μεταξωτα ονειρα
παραμεριζοντας τις κουρτινες που κρυβουν την υπαρξη

ΨΙΘΥΡΟΙ ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΝ ΛΕΞΕΙΣ

δεν ξερω για σενα φιλε
αλλα εμενα , σαν εφτασα εδω
μου δωσανε μια σαχλαμαρα που ολα τα εχει
την ονοματισανε πραγματικοτητα
σαν ομορφο κοριτσι αστραφτερο ντυμενο στα χρυσα την παρουσιασαν

ουυυυυυυ !!! προσδοκιες γεμισα και μια μεγαλη αναγκη απατης

που λες
ακομη και η "σοφια" που πηρα περιπλανωμενος στα χρονια
νοσηρη αυτογνωσια με γεμισε
κανοντας με ανοητο και ακατασχετα αφελη

μετα
γνωρισα ολα εκεινα που ονειρευονταν οι ανθρωποι
και προσπαθησα ενθουσιασμενος μεσα τους να μπω , να ονειρευτω
μα τι κριμα
τα ονειρα ενιωσα αυτα απατηλα να με ησυχαζουν
δεν μπορεσαν ποτε να πλησιασουν
τους ποθους και τις λαχταρες της ψυχης μου

μετα
μια απαλα σαγηνευτικη νυχτα
ηρθαν ετσι ξαφνικα κατι αλλα "ονειρα" , απο αλλον κοσμο , αυτοφωτα
τα ονομασα μαγεια
μ αυτα δεν παιζει κανεις
εχουν να κανουν μονον με την ψυχη μας

η μαγεια αυτη
μας αφοπλιζει απ τα γηινα
και δεν εχει πολλα ,αλλα ενα προσωπο μονον

μεχρι να την γνωρισω
η αγνοια και η υπεροψια μου σφραγιζαν τις εντυπωσεις
ομως
ενιωθα φιλε μου
ενιωθα πραγματα αορατα για τα φυσικα μας ματια
φαντασματα στοιχειωναν τις βαθειες μου σκεψεις και τα ονειρα
γι αυτο εγραφα
εγραφα ποιηματα γι αυτα
που απαλα αγγιγματα τα πιστευα στον εσωτερο κοσμο
γελαστικα !!!!
ειδα το εκστατικο φως της ψυχης
να καπελωνεται απο κουφια χρεη στην συνειδηση

ετσι λοιπον φιλε μου
με μια γρηγορη κινηση , με μιαν ανασα , τα εδιωξα ολα
προτιμησα να γνωρισω την αγρια λαμψη της πετρας μεσα μου
και οχι τα γυαλια που ελαμπαν
ψευτικα διαμαντια που με μπερδευαν
δεν μπορεσα ποτε ποτε να συμβιβαστω
με τις ψευτιες , τους φοβους και την θηριωδια του κοσμου που μου δοθηκε

απο τοτε
νιωθωντας βαθεια , πολυ βαθεια
το πεταγμα ενος ανυποψιαστο πουλιου μεσα στα δεντρα
ψιθυροι αρχισαν να ζωγραφιζουν μεσα στα χρωματα λεξεις
δενοντας μακρια απο καθε λογικη οραματα

ΕΞΩ ΣΤΟ ΛΙΒΑΔΙ

"αγαπητοι" σκλαβοι της ζωης
συνταξατε πανεμορφα το εγκλημα σας
κατουρησατε με υφος χιλιων καρδηναλιων πανω στις ψυχες μας
αχαχαχ και ακομη δεν ησυχασατε , δεν χορτασατε

εει εσυ φιλε
πως αισθανεσαι εκει εξω στο λιβαδι ;
μοιαζεις ευτυχισμενος στην κολαση που εγω γεννηθηκα
ναι ξερω
οι πεθαμενοι ειναι παντα ευτυχισμενοι

πεθαμενοι , καλογυαλισμενες πετρες
κυβερνουν
σε καυτο ατσαλι ψηνουν τις ψυχες
και το ταξιδι αρχιζει

ανθρωποι
μαινοντε σαν αγρια καταιγιδα διπλα μου στο σκοταδι
τσακιζουν τα κουφια ειδωλα
σ αγκαλιαζουν
εισαι δικο τους παιδι ... δικο τους παιδι
σκουπιζουν το προσωπο σου ... βλεπεις ξεκαθαρα πια
και
η μονη βαθια σου επιθυμια
αυτο που θα ηθελες
ειναι να ησουν πισω , εκει απ οπου προηλθες

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ

Ερωτευμενος
Κοιταζα την βροχη επανω στα φυλλα , την μεγενθυνα , την εκανα μικρη ,την πηρα στην χουφτα μου και την φιλησα..
Εγινα ενα μαζι της και πεταξα με τον αγερα .. Ειδα ολα τα μυστικα..
Πηρα γευση απο ολη την ομορφια της ζωης. Εζησα.

ΑΘΛΙΟΣ ΤΑΦΟΣ

αγρυπνος ... αγριεμενος ο νους
με κυνηγανε φαντασματα που εσπειρε απλωχερα ο φοβος
η απελπισια μου χαμογελα
δειχνοντας μου το παγωμενο της προσωπο
και η μιζερια
απολαυστικα απλωθηκε γυρω μου
που εισαι ;
φοβοι σπερνουν και γω θεριζω πονο

ουυυυυυ !! τα κοκορια απο ωρα λαλησαν .. ξημερωσε ..

καποιοι πυρσοι τρεμοσβηνουν στα ματια
μα πριν προλαβουν να ζεστανουν χανοντε
δες
τα λαθος πραγματα μ αρπαξαν , μ εβαλαν κατω
και με χορευουν οπως θελουν αυτα

μαγκωθηκε η σκεψη στο χρημα που λειπει φιλε
και νιωθεται αδεια , νεκρη η ζωη
κοιτα
γιομισα υποχρεωσεις που ξεπερνανε τ ανθρωπινο τρεξιμο σε ρυθμο

αααααααααααααααααααααααα νεκροθαφτης του εαυτου μου εγινα

Αναβεις τσιγαρο και χαμογελας
πετας τον σκληρο και στενο μανδυα που εισαι ντυμενος
δεν χωρας
και σουβλιζοντας την νυχτα συμφιλιωνεσαι με το σκοταδι
περα
μακρια στον οριζοντα
οι λοφισκοκορυφες σκιαζουν το μαυρο
μαυρες τρυπες
που ρουφανε τις εμφυτες αδυναμιες σου
εικονες
που συνδεουν το παλιο με το σημερινο και το μελλουμενο
ικανοποιουν τις λαχταρες σου

φιλε
σε αθλιο ταφο δεν θα ξανααναπαυσω την ψυχη μου
με την θυελλα θα ταξιδευω
και θα ουρλιαζω με το υφαιστειο
μεχρι που
αυτο που ζουμε να γινει παλιος κακος εφιαλτης ξεχασμενος
και τα ομορφα ονειρα ζωη

ΑΡΓΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

ηρθε αργα το βραδυ
ειχε σκοτεινιασει για τα καλα οταν βγηκε απ τ αμαξι
κουνιστη και λυγιστη μ εναν αυστηρο κοτσο δεμενο χαμηλα στον σβερκο
μια κιτρινη ριχτη μπλουζα
μαυρη φουστα μεχρι τον αστραγαλο γιοματη φραμπαλαδες
την κρατουσε με μοναδικη χαρη
στο καθε βημα της ανοιγε λιγο και φαινονταν το γονατο

βλεποντας την να προχωραει
σκεφτηκα πως παει στην πιστα
και περιμενα μαγεμενος ν ακουσω την κιθαρα να πιανει τον σκοπο
χορευτρια του φλαμεγκο εμοιαζε

ομως παλι
εδω ηταν ερημια , κανενα μαγαζι , καμια συναυλια

ματια μαυρα καυτα πληρως ερωτευσιμα τσακωσαν το βλεμμα μου
και πριν ακομη πλησιασει αρκετα στην καντινα
"σαντουιτς " φωναξε με υφακι μαγκικο .. " εχεις σαντουιτς" ;
καλησπερα , ειπα
εσυρε ενα μακρυ γειααααααα .. ειδε τα ψωμακια
ναναι μαλακα ε ; για τα μωρα τα θελω εκανε δειχνοντας τ αμαξι..
χαμογελασε .. ολολευκα δοντια δυνατα αστραψαν στο φως της λαμπας
σαραντα και βαλε σκεφτηκα .. αλλα παλι
μπορει να μοιαζει μεγαλη απ την ζωη στους δρομους
απ τους κακοτραχηλους δρομους που περπατησε μεσα στο τσουχτερο κρυο του χειμωνα και το λιοπυρι του καλοκαιριου ...

ζεστη ειπα , ετσι για να πω κατι , βραζει ο τοπος
με κοιταξε
σκεψου να εισαι ολη μερα στη γυρα ειπε
και εκει κατω στα χωραφια
να βαζεις τα χερια μεσα στα χορτα να μαζεψεις
και να σου πεταγοντε τα φιδια .. να πηδας πισω αλλα να μην φευγεις γιατι πρεπει να μαζεψεις
χαχαχαχα εκει να δεις ζεστη ρε φιλε

τι κανεις εκει ; τι μαζευεις ;
σιδερα μαζευουμε
απ αυτα ειχε τις μαυριλες στα χερια και τα ρουχα σκεφτηκα

τωρα τελειωσες ... ωρα για ξεκουραση , για υπνο ειπα
μπαααα δεν τελειωσαμε ακομη
μα σκοτεινιασε , δεν βλεπεις τιποτα πια
τωρα .. ειναι η καλυτερη ωρα .. στα σκοταδια εσεις πετατε και μεις μαζευουμε

μου πεταξε ενα ταλαιπωρημενο πενταευρω
φιλε .. εκανες δυο σαντουιτς .. μου δεινεις ρεστα ενα ευρω η μου κανεις ακομη ενα και πατσιζουμε , δεν εχω αλλα λεφτα..
δυο ειπα
εεε ;;;;
αλλα δυο θα κανω , φτανουν τα λεφτα..

δεν μιλησαμε αλλο .. πετυχε αυτο που ηθελε
πηρε την σακουλα , χαμογελασε
και παρολη την κουραση κρατωντας την φουστα γεματη τσαχπινια προχωρησε προς το αμαξι...

φατσες αγριες κρυβουν καλα τον στεναγμο
κορμια που σερνοντε σιωπηλα διπλα μας , μεσα στην πολη
επιθυμιες
που μονον ποθους ψυχης ειναι γεματες
τρεμουν απο ερωτα
σπαρταρωντας στην πρωινη αυρα
χερια
αλλοτε οργισμενα
και αλλοτε μεσα στην χαρη
μυστηριωδη μυστικα κρατουν , σαν θησαυρους ανεκτιμιτους
που σαν ανοιγουν
βουιζει η ψυχη σου φτερουγιζοντας μεσα στην κοιλαδα
που κατοικουν οι ψυχες των ποιητων...