Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Ενας τυφλος σταυρωθηκε

Μεταμφιεσμενες σ ευχαριστηση και αγαπη
γοητευτικες "αμαρτιες" τον εφθειραν
τον γεμισαν λογια
προσωρινα πραγματα αδεξια
Η μοιρα του τον οδηγησε σαν υπνοβατη
τον εκλεισε στην φυλακη
τοιχοι της ενα κρανιο με δικια του θεληση
γιοματο αυτοδιαψευση και προδοσια
Δες , ονειρευεται , εχει και οραματα
ελπιδες που δεν επρεπε να εχει του καινε το μυαλο
απελπισιες τον τυφλωνουν
καθως μεταμορφωνεται σε λαθος σε μια παρεξηγηση
Ταραγμενο ξυπνημα μπερδευει τις αισθησεις
με φτηνα τεχνασματα δημιουργει δολωμα
που του φερνει δακρυα και κοκκινιζει απο ντροπη τα μαγουλα
τον κανει να νιωθει σα μικρο κοριτσι που το μαλωσε αδικα ο δασκαλος
Στα ματια του
ενας τυφλος σταυρωθηκε
ακολουθωντας αυστηρα την εντολη
να οδηγησει ολους τους αλλους τυφλους στην κολαση

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

το ματι του αετου

Πηρε να νυχτωνει οταν κατηφορισα την πλαγια του αφηνιασμενου αλογου
προς το στραβο ποταμι.
Το φεγγαρι σα μικρος ηλιος αρχισε να φωτιζει τα παντα.
Βρηκα ενα καλο σημειο και αφησα τα πραγματα μου.
Ολα γυρω μου σε μαγικη ομορφια τυλιγμενα μοσχομυριζαν υπεροχα.
Καμια λυπη και κανενας φοβος για το αυριο δεν θα αφηνα να ταραξει την ευτυχια μου.
Αυτες τις μερες την ειχα γραπωσει καλα,αν και γνωριζω πως τιποτα πιο φευγαλεο απ την ανθρωπινη ευτυχια δεν υπαρχει.
Αρχισα να μαζευω ξυλα για την φωτια.Σαν ανασες οι μερες περνανε γρηγορα...
Γλιστρησα και επεσα τρια τεσσερα μετρα σε μια τρυπα διπλα σ εναν βραχο.
Εβγαλα τον φακο και κοιταζοντας γυρω διαπιστωσα με ανακουφηση οτι μπορουσα να σκαρφαλωσω.Εκανα να πιαστω και να βγω οταν το ματι μου επιασε ενα αλλο ανοιγμα γυρω στο ενα μετρο διπλα μου.
Ετσι βρηκα την σπηλια.
Ηταν μεγαλη.
Κουβαλησα ξυλα και αναψα φωτια.
Στους βραχους γυρω μου εβλεπα αμυδρα καποιες ζωγραφιες και στα ποδια μου ο βραχος ηταν μαυρισμενος απο παλιες φωτιες.
Καποιοι καποτε πρεπει να χρησιμοποιουσαν τον χωρο σαν κρησφυγετο η κατοικια.
Κομματια απο ξυλα και σκουριασμενα μεταλικα αντικειμενα ηταν ριγμενα παντου.
Στο βαθος ακουγοταν το μουρμουρητο ρυακιου.
Απεναντι μου ενα τεραστιο ζωο ηταν στην τοιχογραφια.Μαλλον ταυρος. Ειχε ενα τεραστιο κεφαλι με κερατα.
Εμοιαζε να με παρακολουθει.
Καθισα σε μια πετρα και ακουμπωντας στον τοιχο εκλεισα τα ματια μου.
Ποιοι εισασταν ; που πηγατε ; τι εμεινε απο σας ;
Αρχισε το μυαλο μου να γενναει φαντασματα και σκεψεις εβραζαν μεσα μου ανυπομονες.
Μετα ενοιωσα πολυ μακρια απ τον εαυτο μου.
Εβλεπα καθαρα εναν ανθρωπο καθισμενο στην πετρα,που ηταν αυτο που τον εκαναν οι πραξεις του.
Ειδα την ψυχη, περα απ τις επιχρυσωμενες ψευτιες.
Πεταξα ψηλα και με το ματι του αητου ειδα πεντακαθαρα τον κοσμο.
Ξεπερασα την αδιακοπη ασβηστη διψα για τον ουρανο
και αντιληφτηκα την ψευτια της "Αληθινης ορασης".

Απλοϊκος και λιγο κουτος
δεν μπορεσα να καταλαβω ποτε την σοφια
μητε την τελειοτητα των θεων
Ατελης , σαν μεσα σε ομιχλη παντα η σκεψη μου
με αφηνε ελευθερο
να βλεπω αυτα που το ματι δεν βλεπει
ν ακουω αυτα που τ αυτι δεν ακουει
και να πιανω αυτα που το χερι δεν μπορει να πιασει

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Αιωνια ευθυνη

"Αιωνια ευθυνη" το λενε,αυτο
που μ ομορφα λογια τον ξεγελασε
το νομιζε φωτια μα ηταν πετρα
που η σφενδονα του δαυιδ
την πεταξε πιο μακρια απ τον γολιαθ
εκει που δεν εχει τιποτα

Με απλωμενα χερια
εψαξε εναν χριστο διχως ιουδες ,διχως ανασταση
Δεν ηθελε να πεθανει
Ουτε τοση αγαπη ηθελε
Ηξερε ν αγαπαει
Δεν του χρειαζονταν η επιπονη γνωση του πεπρωμενου
Ουτε τα καρφια ηθελε
Δεν ηθελε να ειναι λαγος που γενναει λαγουδακια
για τις ορεξεις του κυνηγου

Κλαιει
Στην αεναη υπουλη ανακυκλωση του κυκλου
πενθιμη μονον καμπανα ακουει

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Η ΣΥΣΚΕΨΗ

ολα τα προσωπα μαζεμενα σε εκτακτη συσκεψη...
με τον απολογισμο εισπραξεων και θυματων στο τραπεζι ,
ακομη και της χτεσινης μερας.
τι κανω αληθεια εδω;
τα ματια μου καρφωνοντε στον απεναντι πινακα. ΥΠΕΡΟΧΟΣ.
μια κοπελα στα λευκα μαζευει μαργαριτες μεσα στην γαληνη καποιου απογευματος...
εχει ομορφους πινακες το δωματιο.
λεξεις με προσπερνανε , σαν ξενες , λες και ειμαι σε καποια ταινια...
πως θα χτυπησουμε ;
πως θα ανατρεψουμε αυτους που δηθεν νομιμα κοιταζουν να μας καταβροχθισουν ;
πια τακτικη πολεμου θ ακολουθησουμε ;
στο τραπεζι διαφορες αποψεις...
διπλωματια...βια...
εξαφανηση η πλησιασμα και λαδωμα ισχυρων πολιτικων προσωπων...
τρομοκρατια...βομβες , μακελειο...θανατος...αιμα , αιμα , αιμα....
το πρωτευων να μεινει αθικτη η οργανωση...
τι εχουμε; που βρισκομαστε;
με τα καυτα ημερησια προβληματα στο τραπεζι κοιταζομαστε και αρχιζουμε...
τιποτα δεν θα μεινει στα λογια...
οι αποφασεις γρηγορες και τα μετρα περνοντε..
οι πινακες ειναι μοναδικοι..
μμμ!! σας τοπα ε; ο χωρος μυριζει δερμα , πανακριβος..
εδω , στο παχι χαλι του δωματιου , στα ζεστα χρωματα των καναπεδων ,
στις ανετες πολυθρονες , μεσα στον καπνο των πουρων και των τσιγαρων ,
οι αποφασεις δεν μοιαζουν φρικιαστικες..
η βια , ο θανατος , το αιμα , μοιαζουν μακρινα , χανοντε μεσα στην ομορφια..
η "συσκεψη" τελειωσε...
προσωπα πετρωμενα , αποφασισμενα , οπλισμενα με δυναμη , εφοδιασμενα με πλανα , υποδειξεις , διαταγες , ξεκινουν την φρικη τους....
στην μεγαλη αιθουσα μπαινουν οι καθαριστριες.
γιαυτες , ο χωρος βρωμαει χνωτα και ο αερας ειναι δυσοσμος...
ξεσκονιζουν , ξεβρωμιζουν , ανοιγουν παραθυρα πειραζοντας η μια την αλλη..
παραξενα , ο καθαρος αερας καθαριζει και τα λογια , τα σκορπαει ....

ισως εβαλα το ποδι μου στην πορτα, ομως δεν μπηκα.
οδευω για την εξορια..
μια φωνη απ της πολλες ειρηνες , σειρηνες , δες ,
σαν μαγικος αυλος με τραβαει..
μονος πριν , μονος και τωρα ,
απλωμενο το ριγε μου σωβρακο στον ανεμο , παντιερα ,νικης σημαια.

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

ΣΑΛΕΜΕΝΟ ΜΥΑΛΟ

Το χιονι ξεπερασε το ενα μετρο.Συνεχισε να τριγυριζει γυρω μου πυκνο.
Αναψα δυο φωτιες και καθισα αναμεσα τους.
Το μυαλο μου αρχισε να παιζει παραξενα παιχνιδια.
Στροβιλιστικα σε διαπλανητικα διαστηματα ,εκει που ο ανθρωπος δεν ειχε εμφανιστει ακομη.Εκει που η γη δεν ειχε διαμορφωθει ,ηταν ενα πυρακτωμενο συννεφο.
Με πυρετικο χερι αγγιξα τους ατμους .  Το σωμα μου μικρο σα κοκος αμμου,  εξαερωνεται , γινεται ενα με τους ατμους, αναλαφρα  χαραζει στο απειρο την φλογισμενη του τροχια.
Οπως κι εσυ,εζησα φιλε μου.Χαρηκα ,δυστυχισα ,ξεγελασα ,ξεγελαστηκα ,αγαπησα και αγαπηθηκα.
Τωρα , τιποτα δεν ζηταω πια απ τους ανθρωπους.
Η αφελεια πως εχω ανακαλυψη την αληθεια απο καιρο με αφησε και δεν θελω πια να συζητησω τιποτα γι αυτην.
Δες,αδυναμος,με την ψυχη μου σιωπηλη να καρτεραει το επομενο ταξιδι, βαριες καταντησα τις μερες και τις νυχτες ατελειωτες.
Μην κανεις το λαθος και με παρεις για απερισκεπτο και απελπισμενο φιλε, κανενα πτωμα δολοφονημενου δεν πεταω στην αυλη σου μπερδευοντας σε.
Προσπαθουσα παντα το τρομαγμενο σαλιγκαρι σου να βγαλω απ την κρυψωνα, μερικες φορες με φωνες σαν αγριεμενος δερβισης και αλλες παλι βαζοντας πιπερι στα ματια να χυνω ποταμια δακρυα για να με πιστεψεις.
Τωρα ολα αυτα τελειωσαν.
Κοιταζω γυρω το σκοταδι που απλωνεται σιγα σιγα .
Ειναι η ωρα των σκιων.
Ψιθυροι γεμιζουν το σαλεμενο για τους ανθρωπους μυαλο μου.
Χερια μ ανυψωνουν απαλα οδηγωντας με στην στολισμενη βαρκα που εφτασε στην ακτη μεγαλοπρεπα.
Δεν υπαρχει κρυο,δεν υπαρχει χιονι και το βουνο χαμηλωσε υποτακτικα.
Ευχαριστω για την τιμη.