ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ

ασυντροφιαστη η ψυχη
βουτηγμενη δουλικα σε σιωπη αναγκης
και το χαλιναρι
στεγνο , αδυσωπητο
σε μαυρο διχως αστρα ουρανο μ οδηγει
να παραδοθω
στον περιγελο της ασκημιας μου

ανεπιθυμητος
σ εναν κοσμο που δεν σαγηνευει
που δεν οριζει τον εαυτο του
που δεν εχει πια
ουτε μια μακρινη ελπιδα
να στηριξει την μοιρα του
που βαρια κενα
νεκρωνουν ακομη και τα ονειρα
κανοντας τα
αφελεις αχρηστες εικονες

σημερα
σιωπηλος αδελφος η ξεφτιλα μεσα μου
δεν βρησκει κανεναν φτηνο τροπο να ξεγλυστρησει
ζηταει επιμονα υποταγη
ζηταει ηρεμη απελπισια

το πνευμα μου σπρωχνω
μακρια απ τις κουφιες θεοτητες
που κουρνιασαν στην ψυχη μου αλυσοδενοντας την
εκει που δεν υπαρχουν μνημες
σ αγνωστο κοσμο
εκει δραπετευει η ψυχη
μακρια απ τα καγκελα και τους κυκλους ομιχλης
αγερας και φωτια γινεται , ελευθερη
σπαζει το νημα που χωριζει τους κοσμους ....